Το μέντιουμ

Απ’ όλη αυτή τη δεύτερη ζωή που άρχιζε μετά το μεροκάματο: αφισοκόλληση, ομιλίες, τρέξιμο, συνελεύσεις και μ’ έκαναν να γυρίζω σπίτι αργά το βράδυ, κουρασμένος και χωρίς διάθεση για τακτοποίηση κι έρευνα όλων αυτών που μ’ έτρωγαν και μ’ έμπλεκαν, με λύτρωσε η Λίνα. Ένα βράδυ κατά τις 11 πάω ν’ ανοίξω τη πόρτα κι ήταν κλειδωμένη. Χτυπάω, φωνάζω, ανοίγει το παράθυρο. "Φύγε" μου λέει. "Θα γεννήσω μόνη μου". Είχε φτάσει στον όγδοο μήνα της, το πρώτο μας παιδί κόντευε να γλιστρήσει απ’ τα πόδια της κι εγώ στη κοσμάρα μου, να το παίζω Σωτήρας κι Ιησούς Χριστός.