Μακριά από τα φώτα των ανθρώπων

Μακριά από τα φώτα των ανθρώπων,
Και εμείς θα σβήσουμε μια νύχτα, οριστικά.
Θα σταματήσει η καρδιά μας να χτυπά,
Εν μέσω σπαραγμών και ουράνιων κρότων.

Θα είναι -φαντάσου- το τσιμέντο παγερό,
Και όπως θα γείρουμε σαν χρόνια κουρασμένοι,
Δε θα έχει τίποτα η ψυχή να περιμένει,
Ούτε τον διάβολο, ούτε και τον Θεό.

 
  • Προβολή